Nieuwsbrief januari 2007
14 ONVERGETELIJKE DAGEN
Buon anno a tutti! Dit wordt ongetwijfeld een jaar dat wij nooit meer zullen vergeten. Niet dat de afgelopen twee jaren minder indrukwekkend waren, maar 2007 zal ons ongetwijfeld de rest van ons leven bij blijven.
Ons laatste bezoek aan Monsampolo del Tronto, eind december, is een intensieve en opwindende ervaring geweest. Wat we in de week voor kerst allemaal hebben geregeld, past niet allemaal in deze nieuwsbrief. We hebben daarom alleen de hoogtepunten voor jullie op een rijtje gezet!
We kwamen op zondag aan en zijn nog volgepakt, direct naar ons huis gaan kijken. Wat een prachtig gezicht: een schoon en keurig afgesloten bouwterrein waar we konden zien dat er hard gewerkt wordt: door een opening bij de ex-stal hebben we vol bewondering gegluurd naar het nieuwe houten plafond en met grote verbaasde ogen hebben we onze verhuisde olijfbomen bekeken… alles wat we zagen deed ons van binnen gloeien van trots. Het wordt echt prachtig!
Omdat in het dorp borden hingen die een Festa di Natale aankondigden, zijn we nog voor het donker naar het dorpsfeest gegaan. Helaas bleek het om slechts 5 kraampjes met snoep, salami, kaas, speelgoed en zelfgemaakte kerstversieringen te gaan… we waren net te vroeg of te laat en de sfeer nodigde ons in ieder geval niet echt uit om nog langer te blijven. We zijn naar de B&B van onze vriendin "Mamma Gina" gegaan om in onze nu al zo vertrouwde kamer te trekken.
Ons cena (diner) hebben we bij de buurtpizzeria genuttigd. Hier komen we iedere keer, want het wordt door een echte Napolitaanse pizzabakker gerund, die de lekkerste pizza’s van de hele streek maakt, maar ook van… karaoke houdt! De pizza’s zijn heerlijk, maar zijn zangtalent zou door HenkJan van Idols onmiddellijk afgekraakt worden!!! Gelukkig zijn we nog maar een keer getuige geweest van zijn hobby! We houden het graag zo.
Het is een ervaring op zich: de ambiance is waardeloos, de bediening nog erger (wat voor pizza je ook bestelt, je krijgt erop de ingredixebnten die ze in huis hebben!), de toiletten, op zijn zachtst gezegd, niet fris, maar de smaakpapillen worden hier letterlijk gestreeld… de lekkerste pizza ooit!
Maandag meteen vroeg eruit, want Shaila moest naar school! We waren netjes op tijd en de kinderen in het dorp en in de bar herkenden ons meteen. Shaila was wat onwennig, maar zonder tranen. Zodra ze ons niet meer zag, speelde ze vrolijk met haar Italiaanse vriendinnetjes in het keukentje (dat konden we door de ramen zien toen we de bocht omliepen!). Met een gerust hart konden we naar een dorp in de buurt rijden, waar we een afspraak hadden met de bank. We werden vriendelijk en professioneel, ontvangen en geholpen en na een uur waren we weer klaar.
Daarna zijn we snel naar ons huis gereden, waar Maurizio, de aannemer, al aan het werk was. Hij liet ons alle vorderingen zien en vertelde dat hij 4 dagen lang met 6 personen bezig is geweest om de betonnen wijnvaten uit de kelder te halen! De vloeren van zowel de kelder als de stal bleken zo vochtgevoelig te zijn, dat ze een speciale vloer met ventilatiebuizen hebben gestort. Oorzaak van het vocht is het toekomstige sanitairgebouw: het was een waterreservoir tbv irrigatie… het was nog helemaal vol toen ze de ramen en deuren er in wilden zagen. Dat water hebben ze aan de verplaatste olijfbomen gegeven!
De grond die om het huis heen is afgegraven, is gestort op het vlakke stuk grond achter het huis waar de camping zal komen. Nog even vlak maken, gras zaaien, een paar bomen, tafels en gazebo’s, speeltuin, zwembad… wij zien het al helemaal voor ons!
Het plafond van de stal, het appartement waar Peter en Shaila in februari zullen intrekken, is werkelijk heel mooi geworden.
De buurman en zijn zoon waren thuis. We maakten een praatje en voor we het wisten was het alweer 11:45 uur en we moesten Shaila ophalen. Ze had het super naar haar zin gehad en wilde de dag erna langer blijven! Dinsdags hebben ze gymles op school, dus Shaila moest wel een joggingpak aan… gelukkig was er op het dorpsplein markt. We vonden meteen iets leuks en kochten ook wat groente en fruit en een zakje van de bekende ingemaakte olijven. Shaila en Vanessa zijn er dol op! Nog even langs de bar, de tabaccheria (sigarenboer) en de buurtsuper om de eigenaren te groeten en dan thuis lunchen. Vanessa is nog een uurtje gaan hardlopen en daarna hebben we allerlei telefoontjes gepleegd en zaken geregeld.
‘s Middags naar San Benedetto del Tronto, want we hadden de zee nog niet gezien… Het was nogal koud (5 graden), maar wel windstil. Shaila verzamelde een paar schelpjes en Peter liet pasfoto’s maken. Hij en de fotograaf praatten nog even na, terwijl Vanessa naar de supermarkt ging.
De dag erna wilden we een carta di soggiorno (verblijfvergunning) voor Peter regelen. Hiervoor moesten we naar de questura (politie). Al met al een heel gedoe… het begon met het zoeken van een parkeerplaats in San Benedetto, want het bleek dat er markt was en de dichtstbijzijnde parkeerplaats die we konden vinden, was ruim 15 minuten lopen. Bij de questura waren we vrijwel meteen aan de beurt, maar kwamen er al snel achter dat het verkrijgen van de carta toch niet zo makkelijk gaat, als we tot dan toe hadden gehoord. Het feit is namelijk dat het bedrijf dat we gestart zijn in Italixeb op Vanessa’s naam staat en we niet getrouwd zijn, Peter geen werk heeft in Italixeb en ook niet komt studeren. Daardoor bleef er nog een geldige reden over om een carta di soggiorno te krijgen, namelijk op familiaire gronden. Dankzij het feit dat we samen een kind hebben dat, omdat het geboren is uit een Italiaanse moeder, automatisch de Italiaanse nationaliteit heeft, had Peter recht op de benodigde carta! We moesten dan wel een internationale geboorteakte van Shaila komen brengen. En die hadden we toevallig in de auto liggen! Nog even een half uur heen en weer gelopen, school gebeld dat we echt niet op tijd Shaila konden ophalen en Peter had binnen een halve dag zijn carta di soggiorno!
Hiermee zijn we, nadat we Shaila hebben opgehaald, naar de anagrafe (bevolkingsregister) gelopen om Peter in te schrijven. Ook dit verliep erg soepel. De vigili (wijk-/straatpolitie) werden erbij gehaald en gaven ons allerlei tips mbt internationale rijbewijzen en om half twee konden we richting huis rijden. We moesten snel wat eten om daarna naar ons eigen huis te gaan, want de geometra en de aannemer wachtten op ons om de indeling van de kamers te bespreken. Maurizio had al een eerste rij stenen gemetseld, zodat we een idee konden krijgen waar de muren zouden komen. We bespraken alle ruimtes en veranderden nog hier en daar de breedtes. Wat een heerlijk gevoel!
Het werd ook al tijd dat we vloertegels, badkamertegels, sanitair, etc. gingen uitzoeken. Maurizio had een goed adresje…. We zijn er naartoe gereden. Pas na anderhalf uur vonden we het! Daar wisten ze al van ons bezoek en de verkoopster heeft ons vriendelijk geholpen. Wat een prachtige spullen… maar dat kunnen we echt niet betalen! Gelukkig hebben ze een gevarieerd assortiment en we vonden mooie vloer- xe9n badkamertegels. Het was alweer 19:30 uur en de winkel moest sluiten, maar we hadden nog niet alles kunnen uitzoeken. We spraken voor de ochtend erna weer af. Eindelijk weer thuis maakten we een salade en om 22:00 uur lagen we al in bed!
Woensdag mocht Shaila voor het eerst op school blijven eten. We spraken af dat we haar rond 14/14.30 uur zouden ophalen. Shaila vond dat heel erg leuk. Wij maakten nog een paar kopietjes in het dorp en pleegden een aantal telefoontjes en gingen daarna naar de winkel, waar we de hele ochtend sanitair, kranen, douches en dergelijke hebben bekeken. We waren op tijd klaar om naar huis te gaan om rustig te lunchen en met z’n tweexebn alles rustig nog eens door te nemen. We praatten ook nog even na met onze vriendin, die liet blijken in de toekomst graag gebruik te willen maken van onze hulp in haar B&B!
Nadat we Shaila hadden opgehaald, hebben we een van de verkopers van ons huis gebeld om de laatste elektriciteitsrekening te vragen, want daarmee kunnen we makkelijker het contract overnemen. We spraken ‘s middags in Acquaviva Picena af. We hebben nog snel een mooie fles wijn gekocht en zijn ons gaan omkleden, want we waren uitgenodigd door onze aannemer om bij hem thuis te gaan eten. Het was een gezellige avond waarbij Shaila zich van haar drukste kant heeft laten zien… de vrouw van Maurizio had haar handen vol, maar genoot met volle teugen!
Donderdag bleef Shaila de hele dag op school! Wij gingen op zoek naar de ASL (het ziekenfonds) een dorpje verderop. Daar werden we doorverwezen naar San Benedetto del Tronto. Hier moesten we wachten. Het was inmiddels 11:20 uur en een bordje liet ons weten dat het loket om 12 uur zou sluiten. Een groot bord verbood het roken, maar de bijna gepensioneerde man achter het loket rookte als een ketter!!! Dit kan alleen in Italixeb! Toen we uiteindelijk aan de beurt waren, was het 12 uur en de kettingroker liet ons weten dat we konden omlopen om het kantoor binnen te lopen en verder geholpen te worden. Zo gezegd, zo gedaan. Binnen 10 minuten stonden we buiten en lachten nog hartelijk na over de verhalen die de paffende ambtenaar tijdens het invullen van de papieren vertelde!
Peter is nu dus ook verzekerd en aangezien de questura een bewijs hiervan had gevraagd, zijn we daar ook nog even naar toe gewandeld. Het was ondanks de kou aangenaam weer (droog). We lunchten tussen de yuppen in een klein selfservice lunchroom en zijn daarna bij onze bank langs gegaan (er moesten al een paar rekeningen betaald worden!) en op zoek naar een keukenspecialist, dit laatste zonder resultaat.
We besloten dan naar Maurizio te gaan, hij had inmiddels ook voorbeelden van ramen/deuren van zijn timmerman en de elektricien belde dat hij ook nog even langs zou komen. Bovendien was vandaag ook de kraan gearriveerd en gexefnstalleerd!
Wat een verrassing: de muren in het appartement waren al helemaal gemetseld! Geweldig! Terwijl Vanessa met de elektricien door het huis liep om aan te geven waar we lichtpunten, stopcontacten, schakelaars, televisie, telefoon, alarm willen hebben, heeft Peter mandarijnen en citroenen geplukt!
Opeens werden we gebeld dat Shaila echt opgehaald moest worden… ze was met nog een meisje de laatste op school en wachtte vol spanning op haar ouders (wij dachten dat school om 16.30 uur zou sluiten, maar de ophaaltijd bleek tussen 15.30-16.30 uur te zijn… oeps!). Peter haalde Shaila op, die heel moe was en in de auto in slaap viel. Onze buren kwamen nog even langs en gaven ons 3 liter olijfolie van onze gezamenlijke bomen!!! Dat vinden we natuurlijk heel erg leuk!
We gingen ons daarna omkleden, want we hadden afgesproken met Bionda, Alwin en de kids om samen naar de pizzeria te gaan. Wat heerlijk om even vrijuit en in het Nederlands te kunnen kletsen. Hans en zijn vriendin Lisa zijn ook van de partij. Het wordt een gezellige avond waar Shaila en de kids zich uitleven en de pizzeria zo’n beetje terroriseren!
En dan is het alweer vrijdag. Shaila had op school een kerstfeest en alle ouders waren om 10 uur uitgenodigd. Het was een hele happening en de juffrouwen waren extra opgetut en gespannen. Wij hadden beloofd wat foto’s te maken. Eerst zijn we langs ons huis gegaan om Maurizio te groeten, daarna zijn we naar de bank gereden waar we maandag al waren geweest en hebben wat papieren afgegeven. Daarna was het al weer tijd om op school te verschijnen. Veel ouders kenden we nu al en Shaila vond het geweldig om in de rij met de kindjes te lopen en later op het podium te staan… Sommige liedjes zong ze zelfs mee, wat zijn wij trots op haar! Onze buurvrouw en haar 2 kinderen waren er ook. Gezellig! Het hele feest stond in het teken van Gesxfa bambino (het kindje Jezus) en de achterliggende boodschap was: "waar je ook ter wereld bent, vergeet niet waar je vandaan komt". Heel toepasselijk! Veel gedichten werden in het dialect voorgedragen (zelfs Vanessa begreep er niets van!). Na afloop was een rinfresco (eenvoudig buffet met pizzabrood, ciabatta, rauwe ham en frisdrank). Shaila genoot na met haar vriendinnetjes en een aantal ouders kwamen ons vertellen hoe mooi en schattig ze Shaila vinden. De kinderen waren gecharmeerd van onze dochter! De juffrouwen stelden ons nog even voor aan de schooldirecteur, die opeens Nederlands met ons begon te praten! Hij vertelde ons dat hij in zijn jonge jaren een aantal maanden in Maastricht heeft gewoond! Om het goede doel te steunen hebben we nog een door een ouder zelfgemaakte kerstversiering gekocht (het dorpskerstfeest van afgelopen zondag was georganiseerd om geld in te zamelen voor het schoolfeest!) en om 11.30 uur namen we afscheid van de school.
Snel de auto gepakt, want we moesten bij een dorp een paar kilometers verderop de gasaansluiting regelen. Dat ging heel soepel. We krijgen binnenkort een e-mail met een offerte voor de kosten van de te verrichten werkzaamheden en na betaling gaan zij aan de slag! Dat klinkt heel modern, voor Italiaanse begrippen! Omdat we een tip hadden gekregen over een winkel in de buurt waar we eventueel een betaalbare keuken kunnen kopen, gingen we erheen. We hadden 30 minuten de tijd, want de winkel ging om 13.30 uur dicht en pas na 15.30 uur weer open! We keken rond, namen een catalogus mee en reden daarna naar huis waar we onze koffers weer hebben gepakt en met een voldaan gevoel weer zijn vertrokken richting Verona, waar we een week vakantie zijn gaan vieren!
Wat een waanzinnige week in Le Marche… we hebben ervan genoten. Hopelijk blijft het weer goed en blijft Maurizio zo goed doorwerken, dan zijn we van overtuigd dat Peter en Shaila in februari al kunnen intrekken in het appartement en alles in gang gezet kan worden om Villa Bussola klaar te maken voor haar eerste seizoen! Wij kijken er naar uit! De boekingen liegen er niet om, dus we zullen de handen uit de mouwen steken en alle hulp van vrienden en familie aanvaarden. Dit jaar wordt zeker onvergetelijk!
Villa Bussola
.jpg)